Despois de ler o texto introdutorio faremos un breve comentario do texto de Rosalía de Castro: DE ROSALÍA A BEGOÑA CAAMAÑO Xigantescos olmos, mirtos que brancas frores ostentan, unhas con cogollos inda, outras que o vento esfollea; buxos que xa contan sigros e que xuntos verdeguean formando de rama e troncos valos que naide atravesa, e nos que moi descansadas fan o seu niño as culebras; loureiros irmáns dos buxos pola altura i a nacenza, pois arraigaron a un tempo no máis profundo da terra; limoeiros e laranxos qu'o verde musgo sombrean i olido esparcen d'azare con que a xente se recrea; eternos bosques en donde sombrío misterio reina, onde só os paxaros cruzan polas tristes alamedas onde ó marmular as fontes un coidara que se queixan, i ond'o mesmo sol do estío melancólico penetra; i en medio desta espesura e desta hermosa tristeza, nunha casa inda máis triste, si de fachada soberba, alí din que ten o niño a nai de tódalas meigas: casa con portas de cedro, en cada venta...