AULAGALEGASNBACH.

  Traballaremos sobre tres conceptos literarios referidos á nosa terra que se superpoñen un sobre outro dun xeito peculiar. O da tradición oral que servirá de material de unión entre dous relatos, o que se escribirá en latín, máis antigo, e o que se escribe logo en galego-portugués. 1- As primeiras referencias da tradición oral   A tradición oral como soporte dun patrimonio inmaterial que comeza a camiñar mesmo na prehistoria da nosa terra.  A cultura dos castros, a primera cultura deu lugar  non só a unha civilización material que destaca tanto pola súa forma de habitar o territorio: os castros e a súa ourivería (torques, brazaceltes, arracadas...) Hai tamén un patrimonio inmaterial que deu lugar a unha oralidade rica que segue viva e que fala destes primeiros habitantes denominados mouros/ mouras.   Un pobo entre dous mundos: O Atlántico e o Mediterráneo   Ademáis está Breogán é nos relatos antigos o primeiro rei de Galicia, o rei celta. Este m...

  Hai no conxunto das cantigas da lírica medieval galaico-portuguesa, unha serie de cantigas de difícil clasificación, que non encaixan nos tres xéneros principais. De aí que os críticos establezan tres tipos de xéneros denominados menores: A pastorela, o pranto, a tenzón e o lai. A PASTORELA Nesta cantiga aparece a palabra "pastor" referida a unha pastora. Adoitan ser cantigas dialogadas nas que un cabaleiro seguindo os trazos dunha cantiga de amor solicita o favor da "pastor" sendo habitual que esta responda ben aceptando ou ben rexeitando a proposición do  namorado. Esta intervención feminina acostuma tomar algún dos trazos tradicionais característicos da cantiga de amigo. O espazo no que acontece este encontro por veces tamén cobra o simbolismo que teñen algunhas das cantigas máis tradicionais. Quand'eu un día fui en Compostela en romaría, vi ũa pastor que, pois fui nado, nunca vi tan bela, nen vi outra que falasse milhor e demandei-lhi logo seu amor e fi...

  NADAL DE LUÍNTRA  Cara Belén camiña unha Niña ocupada fermosa canda ela San Xosé a acompaña. Chegaron a Belén e pediron pousada, responderon desde dentro con voz alborotada -Quen chama a miña porta, quen a miña porta chama? -Somos Xosé e María que pedimos pousada - Se traen cartos que entren e se non que se vaian. - Cartos non traerei máis que real de prata -Iso é poucos cartos, pídano noutra parte.   San Xosé se apenaba, María o consolaba. Non te apenes Xosé, non te apenes por nada, que máis cartos ti queres que Isto que me acompaña? A TRADICIÓN ORAL I (O NADAL) Sabíades que nos Séculos Escuros curiosamente un dos textos que se difundiron en galego mesmo fóra de Galicia e en galego foron os vilancicos?  Este aparente paradoxo ten dúas razóns de ser:  Unha pola razón parte dunha cousa aparentemente intranscendente, da semellanza que vían moitos naquela época entre os nomes de Galicia e Galilea, pobos ambos que con certo parecido nos nom...

  AS CANTIGAS DE SANTA MARÍA  Na lírica galaico-portuguesa medieval atopamos un xénero, o das Cantigas de Santa María que tivo unha curiosa xénese: o empeño do rei Afonso X, o Sabio, por marcar as diferenzas co poder da Compostela daquela época.   Hai pois un interese político para evitar a hexemonía na Igrexa compostelá.    Para minguar a figura de Santiago escolle á Virxe como centro de interese, realiza un primeiro libro coas súas composicións que será a base dun códice posterior, que contén 427 cantigas das que unha parte son obra do propio rei.   Afonso X   curiosamente pasara grandes tempadas na súa infancia en Galicia e fora criado en galego, pero reinará en Toledo, onde nacera e quixo facer desta capital un dos centros culturais máis emblemáticos da Península e de Europa desexando a coroa do Sacro Imperio Romano Xermánico sen éxito.   Autoría Este traballo mandouno realizar a   un scriptorium de autores e escribas en Toledo. O C...

  Podes ver o texto da cantiga na páx. 150 do libro ou se o prefires procurar este ou calquera outro texto neste   Glosario de cantigas satíricas.  A   "Arte de Trovar" que se conserva no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa é un tratado de poesía medieval moi interesante. Este cancioneiro, descuberto no século XIX en Italia e que mercou o Estado Portugués, é o máis completo dos tres cancioneiros que conservamos (1600 cantigas dos distintos tipos). Presenta un tratado de poética ( Arte de Trovar) que estuda eses diversos tipos de composicións e os trazos formais que as caracterizan. Das cantigas de escanio e maldicir esta Arte de Trovar da época di: "Cantigas d´escarneo son aquelas que os trobadores fan querendo dizer mal dalguén nelas, e dizen-lho per palavras cubertas (que teñen dúas interpretacións)... e estas palabras chaman os clérigos equivocatio . E estas cantigas pódense fazer ben de refrán ou mestría (sen refrán). Cantigas de maldizer son ...

O home que matou a Antía Morgade, de Arantxa Portabales.   Quen é a autora? De que vai a novela?  Agora tócache a ti.  Novela para este fin de trimestre. 

 UNIDADE 0: A ría da nosa existencia Lingua e sociedade: - Fala e Lingua -  A lingua un dereito... Panorámica  da Historia da Lingua No libro de texto páx. 18,19,20 e 21 ** Os seguintes gráficos servirán de axuda para entender o proceso de evolución do latín ao galego:  Literatura: UNIDADE 1- Tradicional e trobadoresco (I)  - Do tradicional e trobadoresco na lírica medieval No libro de texto páx. 70,71,72,73,74 e 75. - As cantigas de amigo. Tipos No libro de texto páx. 122, 123, 124, 125, 126 e 127. UNIDADE 2- Tradicional e trobadoresco (II) - As cantigas de amor. No libro  de texto páx. 94, 95, 96, 97, 98 e 99 - O comentario literario das cantigas amorosas galego-portuguesas Gramática:   Unidade e variedade da lingua. Lingua estándar. Lingua falada e escrita. As variedades da lingua: A Fala No libro de texto: 38,39,40, 41, 42 e 43 Das clases de palabras. Substantivos e Adxectivos. Xénero e número. No libro de texto 62,63,64,65, 66 e 67 // 86,87,88, ...